Berichtje van Christina Pelssers

Lieve parochiaan,
In de parochie ben ik bij u stagiaire, maar ook mede parochiaan. Ik vind het heerlijk om naar de Kerk te gaan, m'n stage vind ik fantastisch en omdat het hier voor mij nog niet orthodox genoeg is ga ik ook regelmatig naar Amsterdam. Ik hoor u nu zeggen, 'orthodox, daar wil ik niets van hebben', maar ik tref daar vrienden en dompel mij in een heerlijk bad van geloof. We knielen en staan, buigen en bidden en ik voel me er echt beter door. Tot mijn verbazing wordt dat echter hier niet of nauwelijks gedaan. Mijn vraag is nu; ben ik de enige die dat mist of zijn er meer die met hart en lichaam vorm willen geven aan hun geloof?

Zelf kom ik uit een oorspronkelijk atheïstisch gezin en daar was het taboe om te geloven. Je mocht er wel kennis van opdoen, dat was met je hoofd, of goede daden verrichten, maar echt met lijf en leden er vorm aan geven werd toch wel als enigszins vreemd ervaren. Dan bedoel ik bidden en zo. Mijn religiositeit werd op een bepaalde manier onderdrukt.

Zelf vind ik het heerlijk om te bidden en een kruisje te slaan. Prachtig om te knielen bij de transsubstantiatie (het moment dat brood en wijn als substantie lichaam en bloed worden van Christus), voor het tabernakel of daar te gaan staan waar dat eigenlijk gevraagd wordt, tijdens het Onze Vader bijvoorbeeld. Die bewegingen geven voor mij dat het geloof gaat leven. Iets dat we ook bij andere religies tegenkomen; het lichaam doet mee.

Helaas doe ik het zelf niet altijd, met hart en lichaam vormgeven aan mijn geloof. In Amsterdam zijn er dingen die voor mij nog wat onwennig zijn en daarom doe ik het zelf niet. Ik durf dan niet zo goed. In WestfrieslandZO ervaar ik bij mij eigen een soort van druk om het niet te doen. Zo lijk ik soms aan één kant wel de enige te zijn met dit verlangen om mijn geloof met hart en lichaam vorm te geven. Wat aan de andere kant niet waar kan zijn, want ik zie wel her en der uitdrukkingen van het geloof. Mensen branden kaarsjes en soms zie ik iemand toch knielen tijdens een mis. Ook heb ik begrepen dat veel mensen in de parochie iets met Lourdes hebben. Het geloof uitdrukking willen geven zit er dus ergens wel, maar waarom zien we het zo weinig? Zou niet juist de Kerk de plaats moeten zijn waar dit kan?

Als ik bij mij zelf naga moet ik denken aan het bekende 'hoofd boven het maaiveld' of heb ik de gedachte van 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'. Tevens vind ik het eng als mijn binnenste een weg naar buiten vindt. Of weet ik niet zo goed hoe het moet en doe ik maar niets uit angst een fout te maken.

Herkent u dat verlangen naar religieuze praktijken en geeft u er net als ik minder gehoor aan dan u graag zou willen? Dat is jammer, toch? Is niet juist de Kerk dé plaats om vrij ons geloof te belijden?  Wij hebben een vrij geloof. Een vrijheid die ik ervaar als ik mijn geloof met hart, lichaam en ziel gestalte kan geven.

Hartelijke groet,
Christina Pelssers
In Jezus en Maria ;-)

Kerk en Parochiecentrum:

Kwakerspad 3 - 1601 AS Enkhuizen -  tel.0228312952

joyfulspirit.jpg