Beste parochianen,
Ik moet u eerlijk bekennen dat ik dit keer even niet wist waar ik moest beginnen. We bevinden ons in een nuchtere, tussentijdse periode. Met Pinksteren hebben we de paastijd feestelijk afgesloten en over een paar weken begint voor velen de zomervakantie. Het gewone, alledaagse leven herneemt zijn gang. Terwijl ik me afvroeg welk thema ons in deze overgangsperiode richting de zomer zou kunnen inspireren, viel mijn oog op de kalender.

Terwijl ik dit schrijf, ben ik op vakantie in Italië. De zon schijnt, mensen zitten samen aan tafel, en overal lijkt het leven even trager te gaan. Dat doet deugd. Want eerlijk gezegd: wij hebben rust nodig.
We leven in een samenleving waarin agenda’s voortdurend vol staan. Wanneer je aan mensen vraagt hoe het gaat, hoor je vaak hetzelfde antwoord: “Prima, maar druk.” We zijn altijd bezig, altijd bereikbaar en altijd onderweg. Alsof stilvallen bijna verboden is geworden.

In een wereld waarin bijna alles zichtbaar en meetbaar moet zijn, wordt geloven soms moeilijk gevonden. We vertrouwen op cijfers, schermen en bewijzen. Wat we niet kunnen aanraken of verklaren, roept twijfel op. Dat zien we ook in het geloof. Veel mensen vragen zich af: als God bestaat, waarom zijn er dan oorlogen, verdeeldheid, economische zorgen en zoveel pijn in de wereld?

Beste parochianen regio Westfriesland ZO!,

Donderdag 14 mei vierden we Hemelvaartsdag, de dag waarop we gedenken dat Jezus ten hemel is gevaren. Wanneer we tegenwoordig aan afscheid denken, voelt dat heel anders dan vroeger. Vroeger, als een goede vriend naar de andere kant van de wereld vertrok, had je nauwelijks de mogelijkheid om hem te spreken of te zien. Het duurde weken, soms maanden, voordat een handgeschreven brief beantwoord werd.