De dagen lengen, de eerste knoppen aan de bomen laten zich voorzichtig zien en in de kerk zijn we begonnen aan
de veertigdagentijd – de vastentijd. Vaak denken we bij vasten aan ‘minder’: minder snoepen, minder vlees of minder schermtijd. Maar eigenlijk is de vastentijd bedoeld om ruimte te maken voor ‘meer’. Meer aandacht, meer nabijheid en een beetje meer hart voor de ander. Het zit diep in ons allemaal, in ieder mens, om te willen delen wat we hebben.

Dat hoeft niet groot of meeslepend te zijn. Denk aan die buurman die even de kliko voor de ander aan de weg zet,
of die mevrouw die bij de kassa een paar centen tekortkomt en waarbij de persoon achter haar zegt: “Laat maar zitten ik vul het wel even aan.” Het zijn die kleine, alledaagse momenten van menselijkheid die de wereld even wat lichter maken.
In de Bijbel staat een prachtig verhaal over een arme weduwe.
Terwijl rijke mensen grote bedragen in de offerkist gooiden, gaf zij slechts twee kleine muntjes. Het was bijna niets, maar voor haar was het alles. Het was een daad van totale vrijheid, niet omdat het moest, maar omdat zij vanuit haar hart wilde bijdragen aan het geheel. Het herinnert ons eraan dat het nooit gaat om de hoogte van het bedrag, maar om de oprechtheid van het gebaar.
Dit jaar kijken we als katholieke gemeenschap over de grens naar een bisdom in Bolivia. Onder het motto ‘Geef maar te eten’ steunen we daar projecten voor kinderen in kwetsbare situaties en een bijzonder pastoraat in de gevangenissen. Het gaat daar om de meest eenvoudige basisbehoeften: een veilige plek, een maaltijd en de wetenschap dat je niet vergeten bent, ook als je vastzit of aan de rand van de samenleving staat.

Vasten is dus eigenlijk een oefening in opmerkzaamheid.
Het begint thuis: een extra boterham smeren voor iemand die het zwaar heeft, een luisterend oor voor een eenzame vriend, of die paar euro die we overhouden door zelf een keertje soberder te eten. Laten we deze weken gebruiken om die innerlijke ruimte op te zoeken. Niet vanuit dwang, maar vanuit de vrijheid om iets van onszelf weg te geven. Want uiteindelijk is gedeelde vreugde de enige rijkdom die werkelijk groeit.
Ik wens u een zinvolle en verbindende weg naar Pasen toe.
Met vriendelijke groet,
Pastoor Andrea Geria