Beste parochianen,
Ik moet u eerlijk bekennen dat ik dit keer even niet wist waar ik moest beginnen. We bevinden ons in een nuchtere, tussentijdse periode. Met Pinksteren hebben we de paastijd feestelijk afgesloten en over een paar weken begint voor velen de zomervakantie. Het gewone, alledaagse leven herneemt zijn gang. Terwijl ik me afvroeg welk thema ons in deze overgangsperiode richting de zomer zou kunnen inspireren, viel mijn oog op de kalender.

De maand juni is in de katholieke traditie vanouds gewijd aan het Heilig Hart van Jezus, net zoals mei en oktober in het teken van Maria staan. Wanneer we aan het Heilig Hart denken, hebben we vaak meteen een specifiek beeld voor ogen: Jezus met zachte blauwe ogen, keurig gekamde haren en een verzorgde baard, die wijst naar een vlammend hart op zijn borst. Het oogt in onze moderne ogen misschien wat zoetachtig of sentimenteel, een vrome devotie uit vervlogen tijden. Maar schijn bedriegt. Als we naar de diepere achtergrond van dit feest kijken, ontdekken we een werkelijkheid die allesbehalve suikerzoet is. Het gaat hier over de kern van ons geloof: de grenzeloze, kosteloze liefde die God voor de mensheid heeft. Een liefde die zo groot is, dat Hij zijn Zoon kwetsbaar overleverde aan onze wereld om ons te helen. In het Evangelie volgens Johannes zien we hoe concreet en pijnlijk die liefde werd aan het kruis: "Een van de soldaten doorstak zijn zijde met een lans en terstond kwam er bloed en water uit." (Johannes 19:34) Dit doorboorde hart is het ultieme symbool van een God die zich weigert af te sluiten voor ons menselijk lijden. Jezus gaf zijn leven uit pure liefde. Is dat sentimenteel? Welnee. Het is de meest radicale en uitdagende vorm van liefde die er bestaat.

De kracht van vergeving
Laten we de proef op de som nemen in ons eigen leven. Stel dat iemand u bewust diep kwetst, of een van uw dierbaren onrecht aandoet. Hoe reageert u dan? Menselijk gesproken schieten we meteen in de verdediging, worden we boos of sluiten we ons af. Zijn we uit onszelf in staat om diegene die ons kwaad deed echt te vergeven? Laat staan ons leven te geven voor iemand die ons haat? Op eigen kracht lukt ons dat meestal niet. Het overstijgt ons menselijk vermogen. En toch gebeurt het. Soms horen of lezen we de diep indrukwekkende getuigenissen van ouders die in staat zijn de moordenaar van hun kind te vergeven. Dat is geen goedkope sentimentaliteit; dat is een bovennatuurlijke kracht die de logica van deze wereld volledig op haar kop zet.

Zaaiers van vrede in een gebroken wereld
Als we om ons heen kijken, zien we helaas nog altijd veel ellende, conflict en haat. Het wrange van oorlogen en grote conflicten is dat de machthebbers of regeringsleiders zelden de hoogste prijs betalen. Het zijn meestal de onschuldigen – gewone burgers, ouderen en kwetsbare kinderen – die het slachtoffer worden van daden waar zij part noch deel aan hebben. Juist in die gebrokenheid ligt onze roeping als christenen en als mensengemeenschap. Het Heilig Hart nodigt ons uit om niet moedeloos toe te kijken vanaf de zijlijn, maar om bij onszelf te beginnen. We zijn geroepen om in onze eigen concrete omgeving 'zaaiers van liefde en vrede' te worden, naar het model van Jezus. Hij liet ons zien wat het betekent om niet te vergelden, maar te zegenen; om niet te haten, maar heel te maken. Deze radicale, dienende liefde ligt misschien niet kant-en-klaar voor het oprapen in de wereld, maar ze mag wel zichtbaar worden door ons heen. Laten we deze overgangsmaand gebruiken om ons eigen hart te spiegelen aan dat van Hem, en zo onze gezinnen, onze buurt en onze parochie een stukje mooier, warmer en menselijker te maken. U bent in onze gemeenschap altijd van harte welkom om die bron van hoop en verbinding samen met ons te zoeken.

Ik wens u een inspirerende en gezegende juni maand toe met een groet:
pastoor Andrea Geria