Beste parochianen,
De eerste zondag na Pinksteren vieren we het hoogfeest van de Heilige Drievuldigheid. Dit feest doet ons God kennen als Vader, Zoon en heilige Geest. Eén God die we erkennen en aanbidden, maar de ene god heeft zich aan ons doen kennen als Vader, Zoon en heilige Geest. Dit is een geloofsmysterie, het wezen van God kunnen we niet doorgronden, maar juist dit geheim van de Drie-eenheid maakt ons duidelijk hoezeer Gos ons liefheeft, dat hij ons bemint. Dat wij gewenst zijn door Hem en dat hij ons begeleidt met Zijn liefde en genade.

Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in Europa en in Zuidoost-Azië. We herdenken ook de slachtoffers van oorlogssituaties en vredesoperaties waarbij Nederland betrokken was na de Tweede Wereldoorlog.

4 mei is voor mij elk jaar een bijzondere dag. Voordat ik pastor werd van Lucaskerk was ik 23 jaar aalmoezenier bij de krijgsmacht. In de jaren 90 ben ik met verschillende schepen mee geweest die werden ingezet bij de oorlog in voormalig Joegoslavië.

Beste medeparochianen,
Met dankbaarheid kijk ik terug op een bijzondere tijd voor onze parochies, maar ook voor mijzelf.
Voor onze kerk is het een inspirerende tijd geweest: wij hebben het hoogfeest van Pasen gevierd. Voor velen is Pasen een nieuw begin, na een koude en regenachtige winter en verwacht men de lente met zonnige en mooie dagen. Ik hoop het ook natuurlijk, want bij het schrijven van dit stukje kijk ik naar buiten en het stormt en het regent.

In het leven hebben we vaak een houvast nodig. Een ziek iemand zoekt steun bij medicijnen; een bejaarde zoekt steun aan een rollator en een kind zoekt steun bij de pluche knuffel. Men wil zich veilig voelen.

Helaas zijn er ook problemen in het leven, waarbij medicijnen of een metalen heup niet voldoende zijn. Dan gaan we op zoek naar medemensen. Een kind gaat dan naar moeder of vader; geliefden zoeken warmte in elkaars armen. Mensen willen houvast kunnen ervaren, kunnen voelen.