Hier vindt u inspirerende teksten van onze voorgangers...
Onder de rook van onze hoofdstad Haarlem ligt een pittoresk dorpje met 320 inwoners. Het heet Haarlemmerliede, naar de naam van het water waaraan het ligt, de Liede. In de verte zie je de Stompe Toren van Spaarnwoude en aan de andere zijde veel water en Penningsveer. Vroeger was dit de enige verbindingsweg tussen Amsterdam en Haarlem en voor een penning zette de veerman je over.
1 en 2 november. Twee dagen in de herfst waarop wij ons verbonden weten met allen die ons zijn voorgegaan, onze dierbaren, alle mensen die iets voor ons hebben betekend. Het zijn eigenlijk twee dagen waarop wij mogen ervaren dat wij één enkele familie vormen. Wij, de levenden onderweg, en al onze dierbaren die ons zijn voorgegaan, of ze nu al het gelaat van God aanschouwen (1 november) of ze nu in zijn barmhartigheid zijn opgenomen en nog wachten op die ontmoeting (2 november).
Ik heb het nog eens goed nageteld maar helemaal zeker ben ik niet. Vermoedelijk ben ik dit jaar ben ik voor de 28e keer naar Lourdes geweest, maar het zou evengoed de 27e keer kunnen zijn geweest. 22 keer een bedevaart met militairen en nu voor de vijfde of zesde keer mee met Westfriese bedevaart, met pastor Mariet en organisator Harry, met Fred de reis- en hotelleider, met Ria onze steun en toeverlaat.
En wéér zijn we naar de grot geweest en we hebben wéér de kruisweg gelopen. En we hebben heel veel vieringen meegmaakt: de viering van handoplegging in de natuur, onder de bomen van de groene kathedraal, met een mooie overweging van pastor Mariet, en een heel stel eucharistievieringen. De viering bij de grot op zondagmorgen was zelfs in Nederland op de TV te zien.
Waarde parochianen,
Wanneer we kijken naar de mensen om ons heen, zien we dat de kerken leger worden. Ervaren we dat het geloof in een persoonlijke God verloren wordt, terwijl er wel de behoefte aan God is. Want ze, de kerkverlaters, blijven zoeken naar een antwoord op de zin van het leven. Want in hun wereld worden andere normen gehanteerd op diverse gebieden, meer aandacht voor je zelf dan voor de ander, op zoek naar macht en niet naar nederigheid. Wanneer we erin slagen hen bewust te maken van de dialoog met God, met iemand die daar is en die persoonlijk met ons begaan is, dan kan hun leven veranderen. Want de zin van ons christelijk leven is de “liefde”. Zonder de liefde is het leven zinloos. Kijk om ons heen in de wereld!! We veroorzaken eigenlijk zelf door onze handelwijze meer verdriet.
Beste medeparochianen,
Terwijl ik dit stukje schrijf, zijn de vakanties in volle gang. Qua vergaderingen en overleg is het rustig. De vieringen in de regio gaan gelukkig door. Ook als wij met vakantie gaan, gaat de kerk nooit op vakantie. Wij hebben vakantie nodig, om ons lichaam en ons hoofd uit te laten rusten na een drukke tijd.